Beck heeft een uitgesproken mening over de crisis in Nederland. 'Nederland heeft zijn waarden verloochend. Waarden die horen bij een humanistische en egalitaristische samenleving. De Nederlandse cultuur heeft zijn 'blauwe kant' verwaarloosd. Je kunt niet zomaar mensen binnenhalen, ze 800 gulden per maand geven en dan verwachten dat ze in dezelfde fase terechtkomen. Zo werkt dat niet. De immigranten kwamen uit samenlevingen die in een heel andere fase zaten. Als dat genegeerd wordt, leidt dat tot chaos.'

Toch is Beck niet somber. 'Nederlanders zijn veerkrachtigen mensen. Deze chaos en pijnlijke periode zijn nodig om de volgende stap in de natuurlijke ontwikkeling te maken. Als het niet het moslimfundamentalisme was geweest, dan had iets anders de samenleving op haar kop gezet. De Nederlandse cultuur moet zich weer opnieuw uitvinden. Herdefiniëren wat nederland en Nederlands is. Weg met het schuldgevoel. Niets meer aan te doen, maar wel van geleerd. De Nederlandse politieke leiders moeten over hun angsten heen stappen. Bange mensen maken verkeerde keuzes.

'Wat voor soort leiders Nederland nodig heeft, wil Beck niet zeggen. De keuze van een juiste leider kan per groep van de samenleving verschillen. Het hangt er maar helemaal vanaf wat en in welke fase die groep is. Stel, een bedrijf heeft een ceo nodig die veel risico's moet nemen, doelgericht moet zijn, maar tegelijkertijd handig moet zijn bij onderhandelingen. Dan moet je zoeken naar iemand die veel oranje in zijn profiel heeft: zijn motto is 'ik verbeter'; hij reageert op concurrentie, bonussen, autonomie en is niet vies van het manipuleren van de omgeving. Kiest de onderneming voor een 'blauw' iemand, dan gaat die topmanager door een hel. Hij streeft naar een absolute waarheid en zekerheid en dat past niet bij het gewenste profiel, aldus de analyse van Beck.

Een internationale onderneming die te maken heeft met vele culturen en die verwacht nog diverser te worden, moet zoeken naar een gele ( bewustwording van orde in chaos) of turquois (globalistische en vernieuwend) leider.

Voor Assink en Meijerink is het een kunst om als bedrijf of samenleving de 'onderliggende rijkdom van die verschillen' volledig te kunnen benutten. Maar dat kan alleen als de mensen die de toon aangeven eerst weten wie ze zelf zijn en waar ze zelf voor staan. 'En voor zo'n zoektocht', zeg Assink, 'heb je soms een heleboel durf nodig'.

Durf voor, bijvoorbeeld, het herkennen van authenticiteit, een begrip dat wel vaken in discussies over leiderschap wordt gebruikt. Volgens Assink en Meijerink komt het neer op twee vragen: wie ben ik en wat is mijn unieke bijdrage die ik wil leveren als mens.

Daar hoort ook bij het leren zien met andere ogen. Assink: 'De wereld is heel complex geworden. Ondanks alle inspannningen slagen we er niet in alle mensen op deze aardbol een fatsoenlijk leven te geven. We moeten ophouden complexe problemen met simpele, eenduidige oplossingen te lijf te gaan. De leidinggevende van de toekomst moet onbevangen kijken en leren om adequaat om te gaan met snelle en onverwachte veranderingen.'